Edwin van Veenendaal In Memoriam

Edwin van Veenendaal is donderdag 10 mei 2007 overleden. Edwin was een bijzonder mens.

Ik heb Edwin leren kennen in 1994 toen we als groep van 15 collega’s starten bij Viamet. Al snel ontstond er een band tussen ons op het werk en ook prive. Edwin, ik en een aantal collega’s waren samen de drijvende kracht achter de ondernemingsraad van Viamet. Ik was regelmatig in Arnhem (Edwins woonplaats) te vinden voor een zondagochtend fietstocht in de bossen of een biertje in de avond.

Beelden zeggen meer dan 1000 woorden en twee momenten van Edwin staan me nog altijd helder voor de geest. De dag dat we bij de grote baas van IBM Nederland (Amandus Lundqvist) mochten komen en we de beste man ging uitleggen dat de geplande overname van Viamet door IBM een slecht idee was. We waren groentjes maar vooral Edwin had een verhaal te vertellen en deed dat ook. De andere herinnering is met Edwins vaste clubje mountainbikers ergens diep in de Ardennen. Ons pad eindigde abrupt bij een riviertje. Voor iemand er erg in had stond Edwin tot aan zijn lies in het water met de fiets boven zijn hoofd en riep ons lachend: “Jongens ik ga alvast naar de overkant…”. Iedereen volgde Edwin.

In 2004 belde Edwin me met de mededeling dat hij kanker had. Hij versloeg alle statistieken in zijn strijd er tegen, bleef zo ver het kon werken, sporten, op vakantie gaan en bovenal optimistich. De afgelopen 3 jaar waren een achtbaan rit voor Edwin, en zijn gezin Mieke, Youri, Martijn en Jelle. Maar er was geen kruid tegen gewassen. Edwin is maar 40 jaar oud geworden. Ik ben er kapot van.

Hieronder de rouwkaart voor inclusief de details voor de dienst op dinsdag 15 mei 2007.

edwin-kaart1.jpg

edwin-kaart2.jpg

Off topic voor deze blog maar er is verder online niets over te vinden en das wel nodig. Als je wilt mag je hier een commentaar achterlaten. Ik zal ze verzamelen en aan Mieke geven.

Advertisements

6 Responses to “Edwin van Veenendaal In Memoriam”

  1. Bob Groeneveld Says:

    Net als Edwin en Arnoud maakte ik deel uit van de initiele groep Viametters. Aan het jaar dat ik samen met hen bij Viamet heb doorgemaakt heb ik zeer goede herrineringen. De meest enthousiaste persoon van die eerste groep was zonder twijfel Edwin. Hij was altijd vrolijk en “on a mission” om dingen beter te maken wat het ook was. Daarvoor heb ik hem toen bewonderd.

    Vele jaren later vernam ik via de mailing list van Arnoud dat Edwin ernstig ziek was. De mails die hij stuurde maakten me steeds duidelijk hoe ongelooflijk sterk hij was en hoe goed hij in het leven stond. Mijn bewondering is daardoor steeds gegroeid. De moed en drive die Edwin ogenschijnlijk zonder aflaten de afgelopen jaren heeft gehad zullen een inspiratie blijven.

  2. Ron van de water Says:

    Zomaar even surfen op het net. Hoe zou het met mijn oud collega’s gaan waaronder Edwin.
    De ‘hit’ geeft een onheilspellend bericht. Snel lezen en dan met stomheid geslagen.
    Edwin, de kleine grote man. Samen nog de start van Interpac en Hi-Profile meegemaakt.
    Diepe droevenis maar maar ook dankbaar om met hem samen te hebben gewerkt. Een prachtige tijd.

    Voor Mieke en de kinderen een ongelofelijk verlies.

    Ik wens jullie heel heel veel sterkte.

    Ron van de Water

  3. arnoudm Says:

    Link terug naar meer info over Edwin: http://www.tumuli.nl/index.php?gekozen=3543

  4. Joyce Nanhak Says:

    Edwin, een geweldige jonge man. 40, maar erg jongensachtig. Vol van energie, opdanks zijn ziekte. Ik heb Edwin kort gekend, ongeveer 10 maanden. 10 maanden waarin hij van tijd tot tijd zijn verdriet liet zien. Daar tussendoor een prachtige jongen, die glunderend kon vertellen over zijn geweldige zonen met wie hij zoveel beleefde en van wie hij ontzettend veel hield. Hij vertelde,vol vrolijke sterretjes in zijn ogen, hoe hij met zijn zonen een moederdag/of verjaardag cadeau voor Mieke ging halen en de kids hun spaarpot hadden meegenomen en vrolijk alle munten stonden te tellen met een lange wachtrij achter hen, hi,hi. en over de stofzuiger die hij voor Mieke had gekocht en die niet in orde was, lachen. Ik heb hem samen met een collega nog een tip gegeven, dat je je vrouw eigenlijk geen stofzuiger cadeau doet, maar bijvoorbeeld een heerlijk verwen week-end en zo. Volgens mij heeft hij dit wel ter harte genomen.
    Mieke, ik weet niet of dit nog gelukt is, maar Edwin was het wel van plan. Dit bericht komt weliswaar wat laat, maar uit een goed en gemeend hart.
    Nogmaals en nog steeds, heel veel sterkte met het verlies van jullie geweldige papa en man. Zolang jullie aan hem zullen denken zal hij blijven leven. Het gaat jullie goed, liefs, Joyce Nanhak

  5. Jauko Says:

    Ik herinner me nog de eerste kennismaking. Als nieuwe medewerker bij Viamet, mijn eerste werkgever, bij een bedrijfsbijeenkomst. Voor de groep staat een gedreven blond kereltje vol passie en emotie de groep toe te spreken. Later leer ik hem kennen als Edwin. Aangezien hij van een eerdere lichting professionals is hebben we de eerste tijd niet veel met elkaar te maken, maar in de loop van de jaren komen we elkaar steeds vaker tegen. Af en toe squashen in Uithoorn. Daar valt mij op hoe gedreven Edwin dit spelletje beoefend. Met mijn “conditie” en “techniek” op geen enkele wijze tegen op te spelen. Ik ben al blij als ik 1 punt maak. Ook bij een rondje karten in België blijkt hoe fanatiek hij is.

    Later komen we elkaar tegen als ik lid word van de OR. Ons druk maken over het krijgen van visitekaartjes, terwijl de directie dit te duur vindt. Interessant wordt het pas als IBM aankondigt haar 100% dochters, waaronder Viamet, te gaan opheffen en in te lijven binnen IBM. Onze opleidingsdag bij Schouten en Nelissen loopt hierdoor op een brainstorm sessie uit. Samen met Edwin en andere Viamet strijders tegenover de heren Haan (ad-interim directeur Viamet) en Lunqvist (directeur IBM). Met lede ogen mogen we toezien hoe Viamet uiteindelijk zal gaan verdwijnen in het grote IBM. Daarnaast zijn we ook nog met zijn allen in Friesland gaan zeilen, maar ik herinner me hier niet veel meer van dan dat ik uiteindelijk in de auto geslapen heb. Erg koud. Misschien dat iemand anders hier een betere bijdrage aan kan leveren.

    In Nieuwegein hebben we nog een afscheidsdiner met Toine (initiële directeur Viamet). Dit deden we ondanks het verbod op contact. Hier hebben we het over plannen om eventueel een soort doorstart te maken met Toine. Uiteindelijk blijft Edwin nog bij IBM/Viamet en ik vertrek.

    Samen met de voormalige directeur van Viamet vertrek ik naar InterPAC. Ook daar kom ik uiteindelijk Edwin weer tegen. Hier blijkt wederom zijn gedrevenheid. Je merkt gewoon dat Edwin de dingen waarvoor hij zich inzet met volle overgave doet, vol energie. Edwin heeft ervoor gekozen meer de HR (Human Resource) kant op te gaan. Op een dag is het dan ook tijd voor mij om het persoonlijke ontwikkelplan eens in te gaan vullen, samen met Edwin. Ik nodig Edwin uit bij mij thuis (toen nog aan de gracht in Utrecht). Samen nemen we op het balkon achter, in de zon, mijn persoonlijke status door. Het is gezellig en er wordt veelvuldig gelachen, met uiteindelijk een spinnenwebachtig modelletje als resultaat. Edwin gaat helemaal op in deze nieuwe methode en ik raak er ook door geïnspireerd. Zodanig dat ik later, bij mijn eigen bedrijf, dit model weer oppak en verder doorontwikkel. De wijze waarop hij het bracht heeft hieraan zeker bijgedragen.

    Uiteindelijk kies ik ervoor om voor mezelf te beginnen en verlaat InterPAC. Het contact wordt minder, maar regelmatig zien we elkaar bij de oud-Viamet etentjes. Altijd gezellig. Meestal in Utrecht, naar Stadskasteel Oudaen, en van daaruit ergens wat gaan eten.

    Dan komt het bericht van Edwin’s ziekte. Een grote schok. Jaren volg ik met bewondering de mails die door Arnoud worden doorgestuurd. Het valt wederom op met hoeveel gedrevenheid Edwin de ziekte te lijf gaat. Ik ben vol bewondering en constateer dat ik zelf zoveel uithoudingsvermogen waarschijnlijk niet zou hebben. Uiteindelijk komt het bericht dat Edwin er niet meer is. Geschokt ben ik, aangezien ik de energie uit alle mails vertaalde naar het feit dat Edwin het nog veel langer vol zou houden, misschien zelfs wel zou overwinnen. Niets blijkt, helaas, minder waar.

    Onze laatste gezamenlijke ex-Viamet bijeenkomst herinner ik me nog bij het restaurant Colonie te Houten. Iedereen was benieuwd of Edwin ook zou komen. Van de mensen die je het liefst zou willen spreken stond hij bij iedereen duidelijk bovenaan. En hij was erbij. Het viel mij op hoe gezond hij eruit zag. Zelf heb ik geen enkele ervaringen hierover mogen meemaken en ik wist ook niet wat ik kon verwachten. Misschien dat daardoor het bericht van zijn overlijden uiteindelijk zo uit het niets leek te vallen. Edwin sprak honderduit over zijn ziekte en met name kan ik me de discussie nog herinneren over kosten die wel vergoed werden en welke niet en wat de kosten van de medicijnen wel niet waren. Edwin was de hele avond zoals ik hem kende, goedlachs, aanwezig bij gesprekken en discussies en duidelijk zijn mening delend. Positief aan Edwin vond ik altijd, dat ondanks mijn nogal eens ongenuanceerde manier van uitlaten over bepaalde onderwerpen, hij toch altijd geïnteresseerd bleef en de kern van de probleem eruit wist te halen.

    Zijn uitvaart vond ik een waardig afscheid. Ik had wel moeite met het zien van zijn kinderen. Ik heb zelf, op het moment van schrijven, 3 kinderen van 2, 4 en 5 jaar en ik zou er niet aan moeten denken dat ze zonder mij verder zouden moeten, sterker nog dat ik op voorhand zou weten dat ik ze niet op zou kunnen zien groeien. Kijken wat er van ze terecht komt. En toch is het voor Edwin en zijn kinderen realiteit. Tot op de dag van vandaag blijft het vreemd dat Edwin er niet meer is. Hij zal zeker herinnerd worden als zeer gewaardeerd collega die alles wat hij deed, met volle inzet, gedrevenheid en passie deed. Veel sterkte aan alle nabestaanden in deze en toekomstige tijden.

    Mieke en kinderen, ik beloof dat ik, zodra ik me meer herinner, dit aan zal passen en ook met jullie zal delen. Ik begrijp dat in een situatie zoals deze elk detail een bijdrage kan leveren aan de beeldvorming van Edwin voor de jongens.

    Sterkte,

    Jauko.

  6. Jan Terpstra Says:

    Met verbazing en grote schrik lees ik, bijna 3 jaar na dato, het bericht van Edwins overlijden. Onvoorstelbaar. Ik heb Edwin midden jaren 90 bij IBM leren kennen als een sterke, gedreven persoon die zich in het grote IBM goed staande kon houden. Daarnaast was Edwin ook een gezelligheidsmens die graag anderen om zich heen had. Een prettig en kundig collega waar ik goed mee kon samenwerken.
    Na het opheffen van de IBM AntiVirus afdeling in 1998 ben ik Edwin uit het oog verloren, tot ik vandaag ineens dit verdrietige bericht onder ogen krijg en bedroefd moet lezen dat Edwin zijn laatste strijd heeft verloren. “Rusten in vrede” is een wens die niet helemaal goed Edwin past, in plaats daarvan hoop ik voor hem dat het hiernamaals over een groot mountainbiketraject beschikt.

Comments are closed.


%d bloggers like this: